Een autobiografie is een levensverhaal verteld door de persoon die het heeft geleefd. De auteur selecteert gebeurtenissen, vormt een verhaal en presenteert een versie van zichzelf aan de lezers. In tegenstelling tot een persoonlijk dagboek, is een autobiografie geschreven voor een publiek en brengt daarom keuzes met zich mee over wat wel en niet wordt opgenomen en hoe het verleden wordt geïnterpreteerd.

Sommige autobiografieën streven naar een volledig overzicht vanaf de kindertijd; andere richten zich op een specifieke periode of thema – een politieke carrière, een spirituele bekering, een strijd tegen ziekte. De vorm maakt reflectie mogelijk die contemporaine verslagen niet bieden. Het geheugen is selectief en reconstructief, waardoor het resulterende portret altijd een interpretatie is in plaats van een volledig feitelijk verslag.

Lezers benaderen autobiografieën met een mengeling van nieuwsgierigheid en scepsis. De stem is intiem, maar de auteur heeft alle reden om een ​​gunstig of coherent beeld van zichzelf te schetsen. De beste voorbeelden erkennen complexiteit en tegenstrijdigheden. Of het nu gaat om een ​​publieke figuur of een privépersoon, de autobiografie blijft een van de belangrijkste manieren waarop mensen hun eigen bestaan ​​schriftelijk proberen te begrijpen.