Dopasowanie linii brzegowych i rozmieszczenia skamieniałości niegdyś stanowiło zagadkę dla geologów. Dryf kontynentalny to teoria, zgodnie z którą kontynenty przemieszczały się powoli po powierzchni Ziemi w ciągu dziejów geologicznych. Alfred Wegener zebrał kluczowe dowody na początku XX wieku, choć brakowało mechanizmu, dopóki nie dostarczyła go tektonika płyt.

Dopasowanie kontynentów, identyczne sekwencje skał na przeciwległych brzegach oraz skamieniałości tego samego gatunku znalezione na oddzielonych obecnie lądach – wszystko to potwierdzało tę koncepcję. Flora Glossopteris i szczątki Mesosaurus występują w Ameryce Południowej, Afryce, Antarktydzie i Australii, co wskazuje na to, że te lądy były kiedyś połączone.

Dziś ruch ten jest rozumiany jako konsekwencja tektoniki płyt. Kontynenty poruszają się po płytach litosferycznych, które przesuwają się o kilka centymetrów rocznie. Dane paleomagnetyczne i pomiary GPS potwierdzają ten ciągły dryf. Teoria ta zrewolucjonizowała geologię, łącząc cechy powierzchni z procesami zachodzącymi w głębi Ziemi.

• Stopniowy ruch kontynentów w czasie
• Poparte dowodami kopalnymi, skalnymi i linią brzegową
• Wyjaśnione przez teorię płyt tektonicznych
• Nadal w mierzalnym tempie