De overeenkomst tussen kustlijnen en fossiele verspreidingen heeft geologen ooit voor een raadsel gesteld. Continentale drift is het idee dat continenten zich in de loop van de geologische tijd langzaam over het aardoppervlak hebben bewogen. Alfred Wegener verzamelde het belangrijkste bewijsmateriaal in het begin van de twintigste eeuw, hoewel een mechanisme ontbrak totdat de platentektoniek dat leverde.

De perfecte aansluiting van de continenten, identieke gesteentelagen aan weerszijden van de kust en fossielen van dezelfde soorten die in nu gescheiden gebieden zijn gevonden, ondersteunden dit concept. Glossopteris-flora en Mesosaurus-resten komen voor in Zuid-Amerika, Afrika, Antarctica en Australië, wat erop wijst dat deze gebieden ooit met elkaar verbonden waren.

Tegenwoordig wordt de beweging begrepen als een gevolg van platentektoniek. Continenten rusten op lithosferische platen die enkele centimeters per jaar verschuiven. Paleomagnetische gegevens en GPS-metingen bevestigen de voortdurende drift. De theorie heeft de geologie getransformeerd door oppervlaktekenmerken te koppelen aan processen diep in de aarde.

• Geleidelijke beweging van continenten in de loop van de tijd
• Ondersteund door bewijs uit fossielen, gesteenten en kustlijnen.
• Verklaard door de platentektoniektheorie
• De toename zet zich vandaag de dag nog steeds in meetbare mate voort.