Dywersyfikacja pozwala na dywersyfikację inwestycji, aby zmniejszyć ogólne ryzyko. Zamiast inwestować wszystkie swoje pieniądze w jedną akcję, kupujesz wiele. Zamiast jednej klasy aktywów, posiadasz kilka. Idea jest prosta: gdy jedna inwestycja spada, inna może wzrosnąć. Straty nie znoszą się całkowicie, ale są łagodzone. Portfel staje się mniej zmienny.

Dywersyfikacja działa w kilku wymiarach. Klasy aktywów obejmują akcje, obligacje, nieruchomości i gotówkę. Sektory obejmują technologię, opiekę zdrowotną, energetykę i dobra konsumpcyjne. Obszary geograficzne obejmują rynki krajowe i międzynarodowe. Wielkość spółek waha się od małych do dużych. Dobrze zdywersyfikowany portfel charakteryzuje się zróżnicowaną strukturą. Struktura ta zależy od celów, horyzontu czasowego i tolerancji ryzyka. Młody inwestor może inwestować głównie w akcje. Emeryt może preferować obligacje.

Dywersyfikacja ma swoje granice. Podczas poważnego krachu na rynku większość aktywów spada. Korelacje rosną w czasie kryzysów. Dywersyfikacja nie jest w stanie wyeliminować ryzyka. Może jedynie zmniejszyć ryzyko wynikające z posiadania pojedynczego aktywa. Nie gwarantuje również zysków. Zdywersyfikowany portfel nigdy nie będzie osiągał najlepszych wyników w danym roku. Jest zaprojektowany tak, aby uniknąć bycia najgorszym. Dla większości inwestorów taki kompromis jest wart zachodu. Alternatywą jest szalona jazda bez siatki bezpieczeństwa.

Kluczowe wymiary

• Klasy aktywów
• Sektory
• Geografie
• Wielkość firmy
• Horyzonty czasowe