Postmodernizm w literaturze charakteryzuje się fragmentaryzacją, paradoksem, niewiarygodną narracją, intertekstualnością oraz sceptycyzmem wobec wielkich narracji i stabilności znaczenia. Jego znaczenie wzrosło w połowie i pod koniec XX wieku.

Pisarze związani z tym nurtem – Pynchon, Barth, Calvino, Rushdie i wielu innych – bawią się formą, mieszają kulturę wysoką z niską i często uwidaczniają sztuczność narracji. Linearne fabuły ustępują miejsca kolażowi, pastiszowi i autoreferencyjności. Czytelnikowi często przypomina się, że tekst jest obiektem konstrukcyjnym, a nie przezroczystym oknem na rzeczywistość. Ironia, parodia i czarny humor to powszechne rejestry tonalne.

Postmodernizm stanowi reakcję na formalne ambicje i szczątkowy humanizm wysokiego modernizmu, jednocześnie rozwijając niektóre z jego eksperymentalnych impulsów. Krytycy debatują, czy jest to spójny ruch, czy luźny zbiór tendencji. Jego techniki stały się szeroko dostępne, dzięki czemu elementy niegdyś uważane za radykalne pojawiają się teraz w literaturze głównego nurtu i mediach popularnych.

Literatura, która nie ufa opowieściom mistrzów, a rozkoszuje się połamanymi formami, mieszanymi głosami i otwartą grą, podąża tropem postmodernizmu.