Het postmodernisme in de literatuur wordt gekenmerkt door fragmentatie, paradoxen, onbetrouwbare vertellingen, intertekstualiteit en een scepsis ten opzichte van grote verhalen en een vaste betekenis. Het kwam in het midden tot het einde van de twintigste eeuw op de voorgrond.

Schrijvers die met deze stijl geassocieerd worden – Pynchon, Barth, Calvino, Rushdie en vele anderen – spelen met vorm, vermengen hoge en lage cultuur en maken vaak de kunstmatigheid van het vertellen zichtbaar. Lineaire plots maken plaats voor collage, pastiche en zelfverwijzing. De lezer wordt er regelmatig aan herinnerd dat de tekst een geconstrueerd object is in plaats van een transparant venster op de werkelijkheid. Ironie, parodie en zwarte humor zijn veelvoorkomende toonregisters.

Het postmodernisme verzet zich tegen de formele ambities en het resterende humanisme van het hoogmodernisme, terwijl het tegelijkertijd enkele van diens experimentele impulsen voortzet. Critici discussiëren over de vraag of het een samenhangende beweging is of een losse verzameling van tendensen. De technieken ervan zijn breed beschikbaar geworden, waardoor elementen die ooit als radicaal werden beschouwd, nu in de gangbare literatuur en populaire media voorkomen.

Literatuur die meesterverhalen wantrouwt en zich verheugt in gebroken vormen, gemengde stemmen en open spel, beweegt zich in een postmoderne richting.