Modernizm był ruchem literackim i artystycznym, który mniej więcej między końcem XIX a połową XX wieku zrywał z tradycyjnymi formami i konwencjami, poszukując nowych sposobów przedstawiania zmienionego świata.

Pisarze tacy jak Joyce, Woolf, Eliot i Kafka eksperymentowali ze strumieniem świadomości, fragmentaryczną narracją, mityczną aluzją oraz niewiarygodnymi lub wielorakimi perspektywami. Ruch ten był odpowiedzią na industrializację, urbanizację, wojnę światową i erozję wspólnych pewników. Innowacja formalna nie była jedynie technicznym popisem; była próbą znalezienia form adekwatnych do współczesnego doświadczenia. Trudność i niejednoznaczność były często akceptowane jako konieczne koszty.

Modernizm nigdy nie był pojedynczym programem. Obejmował złożoność wysokiego modernizmu i bardziej przystępne nurty, warianty europejskie i amerykańskie oraz nieustanne debaty na temat tradycji i nowości. Jego dziedzictwo pozostaje widoczne w komforcie współczesnej literatury z fragmentarycznością, introwertycznością i samoświadomą formą. Czytanie dzieł modernistycznych wciąż oznacza szok związany z technikami, które niegdyś na nowo zdefiniowały możliwości literatury.

Terminem modernizm określa się dążenie początku XX wieku do tworzenia literatury nowej pod względem formy i wizji.