Ironia dramatyczna pojawia się, gdy widzowie wiedzą coś, czego jedna lub więcej postaci nie wie. Rozbieżność między tymi dwoma poziomami świadomości tworzy napięcie, humor lub patos.

W filmie „Król Edyp” widzowie rozumieją prawdziwe pochodzenie Edypa na długo przed nim samym; każdy pewny krok, jaki stawia w stronę prawdy, pogłębia ironię. W komedii ta sama struktura wywołuje śmiech, gdy bohaterowie popełniają błędy, nie znając faktów, którymi dysponuje widz. Thriller i horrory wykorzystują ironię dramatyczną, pozwalając widzom dostrzec niebezpieczeństwo, którego protagonista jeszcze nie zauważył.

Ironia dramatyczna różni się od ironii werbalnej (mówienia czegoś przeciwnego niż się zamierza) i sytuacyjnej (odwrócenia oczekiwań). Jest to strukturalna cecha relacji między odbiorcą a postacią. Efekt zależy od ostrożnego przekazywania informacji: odbiorca musi poznać kluczowy fakt we właściwym momencie, a następnie obserwować, jak postacie radzą sobie bez niego.

Kiedy widzowie mają wiedzę, której bohaterom brakuje, pojawia się ironia dramatyczna.