Alegoria to narracja, poemat lub obraz, który można odczytywać na dwóch poziomach: jako historię powierzchowną oraz jako głębszy, często moralny lub polityczny, sens. Postacie, sceneria i wydarzenia systematycznie reprezentują abstrakcyjne idee lub realia historyczne.

„Folwark zwierzęcy” George’a Orwella opowiada o buncie zwierząt gospodarskich, a jednocześnie nakreśla przebieg rewolucji rosyjskiej. „Królowa wróżek” Edmunda Spensera przedstawia rycerzy i damy, których przygody ucieleśniają cnoty i wady. Średniowieczne moralitety wystawiały personifikowane postacie abstrakcyjne, takie jak „Każdy człowiek” i „Dobre uczynki”. Siła alegorii tkwi w jej zdolności do nadawania abstrakcyjnym argumentom konkretnej i zapadającej w pamięć formy oraz w przemycaniu krytyki poza zasięgiem cenzury, poprzez obleczenie jej w fikcję.

Nie każde dzieło symboliczne jest alegorią. Prawdziwa alegoria zachowuje trwałą, bezpośrednią korespondencję między warstwą dosłowną a metaforyczną. Współcześni czytelnicy czasami sprzeciwiają się dydaktyzmowi klasycznej alegorii, jednak forma ta nadal pojawia się w satyrze politycznej, fantasy i sztukach wizualnych, ilekroć pisarz lub artysta chce, aby widz dostrzegł w historii głębsze przesłanie.

Kiedy opowieść stale odwołuje się do innego, uporządkowanego znaczenia, funkcjonuje jako alegoria.