Maszynistka traci pracę, gdy zakład zostaje zamknięty. Ubiega się o zasiłek, aktualizuje CV i zaczyna aplikować. Dopóki nie znajdzie pracy, jest uznawana za bezrobotną. Ekonomiści mierzą bezrobocie jako odsetek siły roboczej, która jest bezrobotna, ale aktywnie poszukuje pracy. Osoby, które zaprzestały poszukiwań, nie są wliczane, dlatego wskaźnik ten może spadać nawet w trudnych czasach.

Nie każde bezrobocie jest takie samo. Bezrobocie frykcyjne wynika z normalnej rotacji ludzi, którzy zmieniają pracę. Do tej kategorii zalicza się świeżo upieczony absolwent poszukujący pierwszej pracy. Bezrobocie strukturalne jest głębsze: umiejętności pracowników nie odpowiadają już dostępnym miejscom pracy, jak to miało miejsce w przypadku górników węgla w Wielkiej Brytanii i robotników przemysłowych na amerykańskim Środkowym Zachodzie. Bezrobocie cykliczne rośnie i spada wraz z cyklem koniunkturalnym, gwałtownie wzrastając w okresach recesji i malejąc w okresach prosperity.

Koszty wykraczają poza utracone wypłaty. Długie okresy bez pracy podkopują umiejętności i pewność siebie. Społeczności tracą wpływy z podatków. Dzieci z rodzin z bezrobotnymi rodzicami często gorzej radzą sobie w szkole. Ekonomiści spierają się, jak wysoki poziom bezrobocia jest nieunikniony. Większość szacuje, że naturalna stopa bezrobocia dla zdrowej gospodarki wynosi od 4 do 5 procent.

Rodzaje bezrobocia

• Tarcie: między pracami
• Strukturalne: niedopasowanie umiejętności
• Cykliczny: powiązany ze spadkami
• Sezonowe: przewidywalne zmiany, np. praca w gospodarstwie rolnym zimą