Een machinebankwerker verliest haar baan wanneer de fabriek sluit. Ze vraagt ​​een uitkering aan, werkt haar cv bij en begint te solliciteren. Totdat ze werk vindt, wordt ze als werkloos beschouwd. Economen meten werkloosheid als het percentage van de beroepsbevolking dat werkloos is maar actief op zoek is naar werk. Mensen die gestopt zijn met zoeken, worden niet meegeteld, waardoor het officiële werkloosheidspercentage zelfs in economisch moeilijke tijden lager kan uitvallen.

Niet alle werkloosheid is hetzelfde. Frictiewerkloosheid ontstaat door de normale doorstroom van mensen die van baan wisselen. Een pas afgestudeerde die op zoek is naar zijn eerste baan valt in deze categorie. Structurele werkloosheid is een diepere oorzaak: de vaardigheden van werknemers sluiten niet langer aan op de beschikbare banen, zoals gebeurde met kolenmijnwerkers in Groot-Brittannië en fabrieksarbeiders in het Amerikaanse Midwesten. Conjuncturele werkloosheid stijgt en daalt met de conjunctuur, met pieken tijdens recessies en dalen tijdens hoogconjunctuur.

De kosten gaan verder dan alleen gemiste inkomsten. Langdurige werkloosheid tast vaardigheden en zelfvertrouwen aan. Gemeenschappen lopen belastinginkomsten mis. Kinderen in gezinnen met werkloze ouders presteren vaak slechter op school. Economen discussiëren over hoeveel werkloosheid onvermijdelijk is. De meesten schatten het natuurlijke werkloosheidspercentage voor een gezonde economie ergens tussen de 4 en 5 procent.

Soorten werkloosheid

• Frictie: tussen banen
• Structureel: mismatch tussen vaardigheden
• Cyclisch: gekoppeld aan economische neergangen
• Seizoensgebonden: voorspelbare verschuivingen, zoals landbouwwerk in de winter.