Nie ma wszystkiego w wystarczającej ilości, by wystarczyło dla wszystkich. Ten prosty fakt stanowi podstawę ekonomii. Niedobór oznacza, że ​​zasoby są ograniczone, a potrzeby nieograniczone. Wymusza wybory. Rząd może zbudować szpital lub autostradę, ale nie zawsze jedno i drugie. Student może studiować medycynę lub prawo, ale nie jednocześnie. Każda decyzja ma swoją cenę, a tą ceną jest zrezygnowanie z alternatywy.

Niedobór to nie to samo, co niedobór. Niedobór jest tymczasowy, jak brak papieru toaletowego podczas pandemii. Niedobór jest trwały. Nawet w bogatych krajach ludzie nie mogą mieć wszystkiego, czego pragną. Różnica polega na tym, że niedobór w bogatych krajach często dotyczy czasu i uwagi, a nie jedzenia i schronienia. Bogaty menedżer może mieć mnóstwo pieniędzy, ale za mało godzin w ciągu dnia.

Różne systemy gospodarcze radzą sobie z niedoborem w różny sposób. Rynki wykorzystują ceny do racjonowania dóbr. Rządy stosują kolejki, racjonowanie lub centralne planowanie. Społeczności stosują dzielenie się i wzajemność. Każda metoda ma swoje mocne i słabe strony. Ceny są efektywne, ale mogą wykluczać ubogich. Kolejki są sprawiedliwe, ale marnotrawne. Dzielenie się działa w małych grupach, ale nie w dużych miastach. Żaden system nie rozwiązał problemu niedoboru, ponieważ nie da się go rozwiązać. Można nim jedynie zarządzać.

Kluczowe implikacje

• Kompromisy są nieuniknione
• Koszt alternatywny to prawdziwy koszt każdego wyboru
• Ceny dóbr deficytowych w gospodarkach rynkowych
• Niedobór jest trwały, niedobory są tymczasowe
• Różne systemy w różny sposób przydzielają ograniczone zasoby