Er is van alles niet genoeg voor iedereen. Dat simpele feit vormt de basis van de economie. Schaarste betekent dat de middelen beperkt zijn, terwijl de behoeften onbeperkt zijn. Het dwingt tot keuzes. Een overheid kan een ziekenhuis of een snelweg bouwen, maar niet altijd allebei. Een student kan geneeskunde of rechten studeren, maar niet tegelijkertijd. Elke beslissing heeft een prijs, en die prijs is het alternatief dat wordt opgegeven.

Schaarsheid is niet hetzelfde als tekort. Een tekort is tijdelijk, zoals een run op toiletpapier tijdens een pandemie. Schaarsheid is permanent. Zelfs in rijke landen kunnen mensen niet alles hebben wat ze willen. Het verschil is dat schaarste in rijke landen vaak gaat over tijd en aandacht in plaats van voedsel en onderdak. Een rijke manager heeft misschien veel geld, maar niet genoeg uren in een dag.

Verschillende economische systemen gaan op verschillende manieren om met schaarste. Markten gebruiken prijzen om goederen te rantsoeneren. Overheden gebruiken wachtrijen, rantsoenering of centrale planning. Gemeenschappen gebruiken delen en wederkerigheid. Elke methode heeft sterke en zwakke punten. Prijzen zijn efficiënt, maar kunnen de armen uitsluiten. Wachtrijen zijn eerlijk, maar verspillend. Delen werkt in kleine groepen, maar niet in grote steden. Geen enkel systeem heeft schaarste opgelost, omdat het niet opgelost kan worden. Het kan alleen beheerd worden.

Belangrijkste implicaties

• Compromissen zijn onvermijdelijk.
• De opportuniteitskosten zijn de werkelijke kosten van elke keuze.
• Prijzen rantsoeneren schaarse goederen in markteconomieën.
• Schaarsheid is permanent, tekorten zijn tijdelijk.
• Verschillende systemen verdelen schaarse middelen op verschillende manieren.