Gdy inflacja jest wysoka, banki centralne podnoszą stopy procentowe. Gdy zbliża się recesja, obniżają je. Te decyzje to polityka pieniężna, czyli zbiór działań podejmowanych przez bank centralny w celu kontrolowania podaży pieniądza i kosztów kredytu. Celem jest zazwyczaj utrzymanie niskiej i stabilnej inflacji przy jednoczesnym wspieraniu zatrudnienia i wzrostu gospodarczego. Znalezienie właściwej równowagi jest najtrudniejsze.

Narzędzia te z biegiem lat uległy rozszerzeniu. Tradycyjnie banki centralne kupowały i sprzedawały obligacje rządowe, aby regulować podaż pieniądza w ramach procesu zwanego operacjami otwartego rynku. Ustanawiają one również wymogi rezerwy obowiązkowej dla banków komercyjnych oraz stopę dyskontową, po której banki pożyczają pieniądze bezpośrednio. Od 2008 roku wiele banków stosowało luzowanie ilościowe, skupując duże ilości aktywów, aby wprowadzić pieniądz do systemu finansowego, gdy stopy procentowe spadły do ​​zera.

Polityka pieniężna działa z opóźnieniem. Obniżka stóp procentowych dzisiaj może nie wpłynąć na wydatki przez miesiące. To utrudnia wyczucie czasu. Banki centralne muszą działać na podstawie prognoz, a prognozy te często okazują się błędne. Rezerwa Federalna była krytykowana zarówno za zbyt powolne działania przed kryzysem z 2008 roku, jak i za zbyt wczesne zacieśnianie polityki pieniężnej w latach 30. XX wieku, co pogłębiło Wielki Kryzys.

Narzędzia monetarne

• Operacje na otwartym rynku
• Obowiązki rezerwowe
• Stopa dyskontowa
• Luzowanie ilościowe
• Wskazówki dotyczące przyszłości