Sprzedaj o jedną jednostkę więcej, a przychody wzrosną, ale nie zawsze o pełną cenę. Jeśli firma musi obniżyć cenę, aby sprzedać tę dodatkową jednostkę, wzrost przychodów będzie mniejszy niż cena katalogowa. Przychód krańcowy to zmiana całkowitego przychodu ze sprzedaży jednej dodatkowej jednostki i jest prawie zawsze niższy niż cena na rynkach, na których firmy mają władzę cenową.

W przypadku firmy działającej na rynku doskonałej konkurencji przychód krańcowy jest równy cenie. Firma jest zbyt mała, aby wpływać na cenę rynkową, więc każda dodatkowa jednostka jest sprzedawana za tę samą kwotę. Dla monopolisty przychód krańcowy jest niższy niż cena, ponieważ sprzedaż większej ilości oznacza obniżenie ceny wszystkich jednostek, a nie tylko ostatniej. Ta różnica wyjaśnia, dlaczego monopoliści produkują mniej i pobierają wyższe opłaty niż na rynkach konkurencyjnych.

Zasada maksymalizacji zysku jest prosta: produkuj, aż przychód krańcowy zrówna się z kosztem krańcowym. Powyżej tego punktu każda dodatkowa jednostka kosztuje więcej, niż przynosi. Poniżej tego punktu firma traci pieniądze. Zasada ta dotyczy zarówno stoisk z lemoniadą, jak i międzynarodowych korporacji, choć prawdziwe firmy rzadko mają dokładne informacje o swoich krzywych krańcowych.

Kluczowe relacje

• Przychód krańcowy jest równy cenie w warunkach doskonałej konkurencji
• Przychód krańcowy jest niższy od ceny w warunkach monopolu
• Zysk jest maksymalizowany, gdy przychód krańcowy jest równy kosztowi krańcowemu
• Przychód krańcowy spada wraz ze wzrostem ilości sprzedaży