Mikroekonomia skupia się na pojedynczej firmie, pojedynczym konsumencie, pojedynczym rynku. Makroekonomia odbiega od tematu. Bada całą gospodarkę: całkowitą produkcję, całkowite zatrudnienie, ogólny poziom cen i wzajemne powiązania między nimi. Pyta, dlaczego dochodzi do recesji, co powoduje inflację i jak rządy mogą łagodzić kryzysy. Dziedzina ta narodziła się w latach 30. XX wieku, kiedy John Maynard Keynes próbował wyjaśnić Wielki Kryzys.

Makroekonomiści operują agregatami. PKB mierzy całkowitą produkcję. Stopa bezrobocia mierzy odsetek siły roboczej bez pracy. Stopa inflacji śledzi zmiany ogólnego poziomu cen. Liczby te są niedoskonałe, ale stanowią najlepsze dostępne narzędzia do sterowania gospodarką. Bankierzy centralni i ministrowie finansów opierają się na nich codziennie.

W tej dziedzinie istnieją różne szkoły myślenia. Keynesiści opowiadają się za aktywnym wydatkowaniem rządu w celu walki z recesjami. Monetaryści kładą nacisk na kontrolę podaży pieniądza. Nowi ekonomiści klasyczni argumentują, że rynki szybko się oczyszczają, a interwencje rządowe często przynoszą odwrotny skutek. Debaty są zacięte i kształtują rzeczywistą politykę. Prezydent, który mianuje keynesistę na stanowisko prezesa Rezerwy Federalnej, otrzyma inną radę niż ten, który mianuje monetarystę.

Kluczowe pytania makro

• Co powoduje recesje?
• Jak powstaje i jak się zatrzymuje inflacja?
• Co decyduje o długoterminowym wzroście?
• Jak polityka fiskalna i pieniężna oddziałują na siebie?
• Dlaczego niektóre kraje pozostają biedne?