Tasiemiec żyje w ludzkim jelicie, wchłaniając składniki odżywcze i nie oddając niczego w zamian. To pasożytnictwo, czyli relacja, w której jeden organizm czerpie korzyści kosztem drugiego. Pasożyt zyskuje pożywienie i schronienie. Żywiciel traci energię, zdrowie lub szanse na rozród. Pasożyty są wszędzie. Należą do nich wirusy, bakterie, pierwotniaki, grzyby, robaki i owady. Niektóre żyją poza żywicielem, jak kleszcze i wszy. Inne żyją w jego wnętrzu, jak pasożyty wywołujące malarię i przywry wątrobowe.

Pasożyty są często wysoce wyspecjalizowane. Wyewoluowały sposoby unikania układu odpornościowego żywiciela, przyczepiania się do tkanek i wydajnego rozmnażania. Wiele z nich ma złożone cykle życiowe, obejmujące wielu żywicieli. Pasożyt wywołujący malarię przemieszcza się między komarami a ludźmi. Przywry wątrobowe przenoszą się przez ślimaki, ryby i ssaki. Te cykle sprawiają, że pasożyty są podatne na zakłócenia. Zerwanie jednego ogniwa uniemożliwia pasożytowi dokończenie jego życia. Dlatego osuszanie bagien zmniejsza ryzyko malarii, a gotowanie ryb zapobiega infekcjom przywrami wątrobowymi. Pasożyty rzadko zabijają swoich żywicieli szybko. Martwy żywiciel to martwy pasożyt. Najbardziej skuteczne pasożyty utrzymują żywicieli przy życiu wystarczająco długo, aby mogli się rozprzestrzenić.

Rodzaje pasożytów

• Pasożyty zewnętrzne: żyją na zewnątrz, jak kleszcze i wszy.
• Endopasożyty: żyją wewnątrz organizmu, jak tasiemce i malaria.
• Pasożyty obligatoryjne: nie mogą przeżyć bez żywiciela.
• Pasożyty fakultatywne: mogą żyć swobodnie, ale czasami pasożytują.

Pasożytnictwo nie jest kategorią moralną. To strategia ekologiczna, i to niezwykle skuteczna.