Kiedy gatunek przybywa do nowego środowiska i wyrządza szkody, jest inwazyjny. Nie każdy gatunek obcy jest inwazyjny. Większość gatunków introdukowanych albo nie zadomowi się, albo zaadaptuje się bez zakłócania ekosystemu. Te, które stają się inwazyjne, mają wspólne cechy: szybki wzrost, wysoką reprodukcję, niewielką liczbę naturalnych drapieżników w nowym zasięgu występowania oraz zdolność do tolerowania szerokiego zakresu warunków. Wygrywają one z gatunkami rodzimymi w walce o pożywienie, wodę i przestrzeń. Niektóre żerują bezpośrednio na gatunkach rodzimych, które nie mają przed nimi żadnej obrony.

Gatunki inwazyjne są jednym z głównych czynników utraty bioróżnorodności na całym świecie. Przybywają na wiele sposobów: wraz z wodą balastową ze statków, importowanymi roślinami i zwierzętami, transportem drewna oraz przypadkowymi podróżami na gapę. Wąż drzewny brunatny został sprowadzony na Guam po II wojnie światowej i wyniszczył większość rodzimych ptaków na wyspie. Racicznice zmienne rozprzestrzeniły się po Wielkich Jeziorach i zatykają rury wodociągowe oraz zawory wlotowe. Kudzu, sprowadzony do Stanów Zjednoczonych z Japonii, zajmuje obecnie miliony akrów na południowym wschodzie kraju. Eliminacja jest kosztowna i często niemożliwa, gdy gatunek się zadomowi.

Typowe ścieżki

• Woda balastowa i zanieczyszczenia kadłuba statku.
• Import produktów ogrodniczych i rolnych.
• Handel zwierzętami domowymi i wypuszczanie zwierząt do akwariów.
• Drewno, opakowania i ładunki.

Zapobieganie jest tańsze niż kontrola. Kontrola importu i egzekwowanie zasad kwarantanny powstrzymują wiele inwazji, zanim się rozpoczną.