Łańcuch pokarmowy wyznacza pojedynczą ścieżkę energii w ekosystemie. Trawa jest zjadana przez konika polnego. Konik polny jest zjadany przez żabę. Żaba jest zjadana przez węża. Wąż jest zjadany przez jastrzębia. Każde ogniwo to poziom troficzny. Łańcuch pokazuje, kto kogo zjada i zazwyczaj ma od trzech do pięciu ogniw. Dłuższe łańcuchy są rzadkie, ponieważ energia jest tracona przy każdym transferze.

Łańcuchy pokarmowe to proste modele. Prawdziwe ekosystemy są bardziej złożone. Większość organizmów zjada więcej niż jedną rzecz i jest zjadana przez więcej niż jednego drapieżnika. Jastrząb może zjadać węże, króliki i ptaki. Wąż może zjadać żaby, myszy i owady. Po zmapowaniu wszystkich tych powiązań powstaje sieć pokarmowa. Łańcuchy pokarmowe są przydatne w nauczaniu i śledzeniu konkretnych zanieczyszczeń. Na przykład rtęć gromadzi się w miarę przemieszczania się w górę łańcucha, osiągając niebezpieczne poziomy u drapieżników szczytowych, takich jak tuńczyk i miecznik.

Poziomy troficzne

• Producenci: rośliny i algi.
• Konsumenci pierwszego rzędu: roślinożercy.
• Konsumenci wtórni: mięsożercy, którzy zjadają roślinożerców.
• Konsumenci trzeciorzędni: mięsożercy, którzy zjadają inne mięsożerne zwierzęta.

Łańcuchy pokarmowe nie są stałe. Usuń jedno ogniwo, a łańcuch się zreorganizuje. Dodaj gatunek inwazyjny, a łańcuch może się załamać. Prostota jest przydatna. Rzeczywistość jest bardziej chaotyczna.