Kopanie weryfikuje transakcje i dodaje nowe bloki do blockchaina opartego na dowodzie pracy (proof-of-work). Górnicy rywalizują o rozwiązanie zagadki kryptograficznej. Zwycięzca tworzy kolejny blok i otrzymuje nagrodę za blok oraz opłaty transakcyjne. Proces ten zabezpiecza sieć, ponieważ przepisywanie historii wymagałoby ponownego wykonania całej pracy dla każdego bloku po tym, który został zmieniony. Jest to obliczeniowo i ekonomicznie niepraktyczne w przypadku dużego łańcucha.

Kopanie bitcoinów rozpoczęło się od procesorów w 2009 roku. Potem pojawiły się procesory graficzne, następnie układy FPGA, a następnie układy ASIC. Każdy skok sprawił, że kopanie stało się szybsze i bardziej wyspecjalizowane. Dziś kopanie jest działalnością przemysłową. Duże farmy obsługują tysiące maszyn w magazynach w pobliżu tanich elektrowni wodnych lub gazu ziemnego. Sprzęt szybko się starzeje. Układ ASIC, który był dochodowy w zeszłym roku, może być bezwartościowy w tym roku, jeśli poziom trudności wzrośnie, a cena spadnie. Kopanie to nie tylko zarabianie monet. Chodzi o zabezpieczenie rejestru. Bez górników łańcuchy proof-of-work przestają produkować bloki, a sieć przestaje działać.

Ewolucja sprzętu górniczego

• Procesor — 2009, ogólnego przeznaczenia, szybko się starzeje
• GPU — 2010, szybsze haszowanie, wciąż wszechstronne
• FPGA — 2011, programowalny sprzęt, krótkotrwały
• ASIC — od 2013 r., specyficzne dla konkretnych zastosowań, dominujące obecnie

Górnictwo nagradza tych, którzy mają tanią energię i wydajny sprzęt. Wszyscy inni dofinansowują sieć poprzez wyższe koszty.