Nitowanie łączy płyty metalowe za pomocą trwałych metalowych kołków, zwanych nitami. Nit to cylindryczny trzon z łbem. Jest on wprowadzany przez otwory w płytach. Następnie odkształca się go, tworząc drugi łeb. Nit zaciska płyty razem. Nie można go usunąć bez jego zniszczenia. Nitowanie było standardową metodą łączenia stali w XIX i XX wieku. Służyło do budowy statków, mostów i drapaczy chmur. Zostało w dużej mierze zastąpione spawaniem i skręcaniem śrubami. Nadal jest jednak stosowane w lotnictwie i niektórych zastosowaniach konstrukcyjnych.

Nitowanie to zawód wymagający umiejętności. Nitownik podgrzewa nit, wbija go i wygina końcówkę młotem pneumatycznym. Praca jest głośna, gorąca i wymagająca wysiłku fizycznego. Nit musi mieć odpowiedni rozmiar i być wykonany z odpowiedniego materiału. Otwory muszą być wyrównane i mieć odpowiednią średnicę. Nit musi całkowicie wypełnić otwór. Luźny nit może ulec uszkodzeniu. Pęknięty nit może się rozprzestrzeniać. Jakość nitowania decyduje o wytrzymałości połączenia. W lotnictwie nitowanie jest nadal podstawową metodą. Stosuje się nity aluminiowe, ponieważ aluminium nie daje się łatwo spawać. Nity są kontrolowane za pomocą ultradźwięków i promieni rentgenowskich.

Nitowanie ma swoje zalety. Jest wytrzymałe, niezawodne i trwałe. Nie wymaga prądu. Można je stosować w terenie. Umożliwia łączenie różnych metali. Nie odkształca blach tak bardzo jak spawanie. Ma też wady. Jest pracochłonne. Wymaga dostępu do obu stron połączenia. Nie można go łatwo zdemontować. Otwory nitowe osłabiają blachy. Nity zwiększają ciężar. Nitowanie to tradycyjna technika. Nadal jest aktualna. Przypomina, że ​​nie wszystko trzeba spawać.