Klinken verbindt metalen platen met permanente metalen pinnen, klinknagels genaamd. Een klinknagel is een cilindrische schacht met een kop. Deze wordt door gaten in de platen gestoken. Het uiteinde van de schacht wordt vervolgens vervormd, of geknikt, om een ​​tweede kop te creëren. De klinknagel klemt de platen stevig tegen elkaar. Hij kan niet worden verwijderd zonder hem te beschadigen. Klinken was de standaardmethode voor het verbinden van staal in de 19e en 20e eeuw. Het werd gebruikt bij de bouw van schepen, bruggen en wolkenkrabbers. Het is grotendeels vervangen door lassen en bouten. Maar het wordt nog steeds gebruikt in de luchtvaart en sommige constructietoepassingen.

Klinken is een ambacht. De klinknagelaar verhit de klinknagel, plaatst hem en slaat de staart vast met een pneumatische hamer. Het werk is luidruchtig, heet en fysiek zwaar. De klinknagel moet de juiste maat en het juiste materiaal hebben. De gaten moeten uitgelijnd zijn en de juiste diameter hebben. De klinknagel moet het gat volledig vullen. Een losse klinknagel kan losraken. Een gebarsten klinknagel kan verder scheuren. De kwaliteit van het klinken bepaalt de sterkte van de verbinding. In de luchtvaart is klinken nog steeds de belangrijkste methode. Aluminium klinknagels worden gebruikt omdat aluminium niet gemakkelijk te lassen is. De klinknagels worden geïnspecteerd met ultrageluid en röntgenstraling.

Klinken heeft voordelen. Het is sterk, betrouwbaar en permanent. Het vereist geen elektriciteit. Het kan ter plaatse worden uitgevoerd. Het kan verschillende metalen verbinden. Het vervormt de platen minder dan lassen. Het heeft echter ook nadelen. Het is arbeidsintensief. Het vereist toegang tot beide zijden van de verbinding. Het is niet gemakkelijk te demonteren. De klinknagelgaten verzwakken de platen. De klinknagels voegen gewicht toe. Klinken is een traditionele techniek. Het is nog steeds relevant. Het is een herinnering dat niet alles hoeft te worden gelast.