Lektor to narracja prowadzona przez niewidzialną postać lub narratora. Głos jest słyszalny na tle obrazów, komentując akcję, dostarczając informacji lub ujawniając wewnętrzne myśli. Lektorem może być postać w historii, na przykład detektyw opowiadający sprawę. Może to być narrator wszechwiedzący, jak Morgan Freeman w filmie „Skazani na Shawshank”. Może to być głos reżysera, jak szeptana narracja Terrence'a Malicka. Lektor to wszechstronne narzędzie. Może dostarczać informacji. Może tworzyć ironię. Może ujawniać charakter postaci.

W filmach noir często stosuje się narrację lektorską. Twardy detektyw opowiada historię, wyjaśniając fabułę i ujawniając swój cynizm. Jest ona wykorzystywana w filmach dokumentalnych, gdzie narrator objaśnia obrazy. Jest stosowana w komediach, gdzie narrator komentuje absurdy. Jest również wykorzystywana w dramatach, gdzie narrator odsłania wewnętrzne życie postaci. Narracja lektorska nie zawsze jest konieczna. Niektórzy filmowcy jej unikają, woląc pokazywać niż opowiadać. Jednak dobrze wykorzystana, może być skuteczna. Może budować intymność. Może budować dystans. Może nadawać znaczenie.

Nagranie głosu lektora odbywa się w postprodukcji, zazwyczaj w studiu dźwiękowym. Aktor ogląda film i nagrywa narrację. Reżyser kieruje występem. Projektant dźwięku miksuje głos z muzyką i efektami. Nagranie głosu lektora to efekt pracy zespołowej. To głos filmu. To obecność narratora. To przewodnik dla widzów. Głos lektora jest narzędziem. Nie jest filmem. Ale może być sumieniem filmu.