W roztworze substancja rozpuszczona to substancja, która się rozpuszcza. Rozpuszczalnik to substancja, która powoduje rozpuszczanie. Słona woda to roztwór soli w wodzie. Sól to substancja rozpuszczona. Woda to rozpuszczalnik. Substancja rozpuszczona jest zazwyczaj obecna w mniejszej ilości niż rozpuszczalnik. Kiedy do kawy dodaje się cukier, cukier jest substancją rozpuszczoną. Kawa to rozpuszczalnik. To rozróżnienie ma znaczenie dla obliczenia stężenia i przewidywania właściwości.

Substancje rozpuszczone mogą być ciałami stałymi, cieczami lub gazami. Sól i cukier są stałymi substancjami rozpuszczonymi. Etanol w wodzie jest ciekłą substancją rozpuszczoną. Dwutlenek węgla w sodzie jest gazową substancją rozpuszczoną. Cząsteczki substancji rozpuszczonej są rozproszone w rozpuszczalniku. W roztworze substancja rozpuszczona i rozpuszczalnik tworzą jednorodną mieszaninę. Cząsteczki substancji rozpuszczonej są zbyt małe, aby je dostrzec i nie osadzają się.

Właściwości roztworu zależą od substancji rozpuszczonej i rozpuszczalnika. Dodanie substancji rozpuszczonej wpływa na temperaturę wrzenia, temperaturę krzepnięcia, prężność pary wodnej i ciśnienie osmotyczne. Nazywa się to właściwościami koligatywnymi. Zależą one od liczby cząsteczek substancji rozpuszczonej, a nie od ich rodzaju. Dlatego sól topi lód, a płyn niezamarzający obniża temperaturę krzepnięcia wody.

Substancje rozpuszczone mogą być elektrolitami lub nieelektrolitami. Elektrolity dysocjują na jony w roztworze i przewodzą prąd elektryczny. Chlorek sodu jest silnym elektrolitem. Kwas octowy jest słabym elektrolitem. Cukier jest nieelektrolitem. To rozróżnienie wpływa na właściwości koligatywne i zachowanie roztworu.