Chleb, ryż, makaron, owoce i cukier stołowy. To węglowodany, główne źródło energii dla organizmu. Nazwa pochodzi od stosunku węgla, wodoru i tlenu: Cn(H2O)n. Składają się z połączonych ze sobą cukrów prostych. Monosacharydy to pojedyncze cukry, takie jak glukoza i fruktoza. Disacharydy to dwa cukry, takie jak sacharoza (cukier stołowy) i laktoza (cukier mleczny). Polisacharydy to długie łańcuchy, takie jak skrobia, glikogen i celuloza.

Węglowodany pełnią wiele funkcji. Glukoza jest paliwem, które komórki spalają w celu uzyskania energii. Glikogen jest formą magazynowania glukozy w wątrobie i mięśniach. Celuloza jest składnikiem strukturalnym ścian komórkowych roślin. Jest również błonnikiem, który przechodzi przez ludzki układ pokarmowy w stanie niestrawionym, wspomagając zdrowie jelit. Chityna, występująca w pancerzach owadów i ścianach komórkowych grzybów, jest kolejnym polisacharydem strukturalnym.

Węglowodany dzieli się na proste i złożone. Węglowodany proste to cukry, które szybko się trawią i powodują gwałtowny wzrost poziomu glukozy we krwi. Węglowodany złożone to skrobia i błonnik, które trawione są wolniej i dostarczają długotrwałej energii. Indeks glikemiczny mierzy, jak szybko dany produkt spożywczy podnosi poziom glukozy we krwi. Produkty o niskim indeksie glikemicznym są generalnie zdrowsze.

Węglowodany nie są wrogiem. Są niezbędne. Mózg działa dzięki glukozie. Mięśnie potrzebują glikogenu do intensywnego wysiłku. Błonnik wspomaga trawienie i zdrowie serca. Jakość i ilość węglowodanów są ważniejsze niż kategoria. Produkty pełnoziarniste, owoce i warzywa to lepszy wybór niż rafinowany cukier i biała mąka.