Edward Jenner zaszczepił chłopca ospą krowią w 1796 roku i wykazał, że szczepionka chroniła go przed ospą prawdziwą. Słowo „szczepionka” pochodzi od łacińskiego słowa „vacca”, oznaczającego krowę. Szczepionki to preparaty biologiczne, które zapewniają odporność na chorobę. Uczą układ odpornościowy rozpoznawania i zwalczania patogenu bez wywoływania choroby. Stanowią jedno z największych osiągnięć zdrowia publicznego w historii.

Istnieje kilka rodzajów szczepionek. Żywe szczepionki atenuowane wykorzystują osłabioną formę patogenu. Szczepionki inaktywowane wykorzystują zabite patogeny. Szczepionki podjednostkowe wykorzystują fragment patogenu, np. białko. Szczepionki toksoidowe wykorzystują inaktywowaną toksynę. Szczepionki mRNA wykorzystują instrukcje genetyczne do wytworzenia białka patogenu. Każdy rodzaj ma swoje zalety i ograniczenia.

Szczepionki działają poprzez stymulację odpowiedzi immunologicznej. Układ odpornościowy produkuje przeciwciała i komórki pamięci. Jeśli prawdziwy patogen pojawi się później, komórki pamięci reagują szybko i zapobiegają chorobie. Odporność zbiorowa występuje, gdy wystarczająca liczba osób jest zaszczepiona, co uniemożliwia patogenowi łatwe rozprzestrzenianie się, chroniąc osoby, które nie mogą zostać zaszczepione.

Szczepionki są rygorystycznie testowane pod kątem bezpieczeństwa i skuteczności. Są one regulowane przez agencje takie jak FDA i Europejska Agencja Leków. Działania niepożądane są zazwyczaj łagodne i przemijające. Poważne działania niepożądane występują rzadko. Korzyści znacznie przewyższają ryzyko. Szczepionki wyeliminowały ospę prawdziwą, niemal wyeliminowały polio, a także znacząco zmniejszyły liczbę zgonów z powodu odry, tężca i zapalenia wątroby.