Niektórzy ludzie metabolizują leki szybko. Inni wolno. Różnica może oznaczać, że lek działa, nie działa lub powoduje toksyczność. Farmakogenomika bada, jak geny wpływają na reakcję organizmu na leki. Łączy farmakologię i genomikę, aby przewidzieć, kto odniesie korzyści, kto ucierpi, a kto będzie potrzebował innej dawki.

Nauka koncentruje się na genach kodujących enzymy metabolizujące leki, transportery i cele. Zmiany w tych genach mogą zmieniać sposób wchłaniania, dystrybucji, metabolizowania i wydalania leku. Na przykład, zmiany w genie CYP2D6 wpływają na metabolizm kodeiny, leków przeciwdepresyjnych i tamoksyfenu. Osoby słabo metabolizujące mogą nie przekształcać kodeiny do jej aktywnej formy, przez co nie odczuwają ulgi w bólu. Osoby o ultraszybkim metabolizmie mogą przekształcać ją zbyt szybko, co grozi przedawkowaniem.

Badania farmakogenomiczne są coraz częściej wykorzystywane w praktyce klinicznej. FDA etykietuje wiele leków informacjami farmakogenomicznymi. Wytyczne kliniczne organizacji takich jak Clinical Pharmacogenetics Implementation Consortium zalecają modyfikację dawkowania lub stosowanie alternatywnych leków w oparciu o genotyp. Prym w tej dziedzinie wiedzie psychiatria, onkologia i kardiologia.

Ta dziedzina jest wciąż młoda. Większość leków nie ma jeszcze wytycznych farmakogenomicznych. Testy nie są powszechnie dostępne. Dowody na istnienie niektórych par gen-lek są słabe. Jednak kierunek jest jasny. Przyszłość przepisywania leków będzie zależeć od genomu pacjenta.