W 1975 roku Georges Köhler i César Milstein opracowali technikę produkcji identycznych przeciwciał z pojedynczej linii komórkowej. Połączyli komórki B produkujące przeciwciała z komórkami szpiczaka, tworząc hybrydomę, która mogła dzielić się w nieskończoność i produkować pojedyncze przeciwciało. Tak narodziły się przeciwciała monoklonalne. Odkrycie to zostało nagrodzone Nagrodą Nobla w 1984 roku.

Przeciwciało monoklonalne wiąże się z jednym specyficznym celem, zwanym epitopem. Ta specyficzność czyni je silnymi lekami. Mogą one blokować białko odpowiedzialne za rozwój nowotworu, sygnalizować komórkę nowotworową do zniszczenia przez układ odpornościowy lub neutralizować wirusa. Mogą również dostarczać ładunek leku bezpośrednio do komórki docelowej. Pierwsze terapeutyczne przeciwciało monoklonalne, muromonab, zostało zatwierdzone w 1986 roku. Od tego czasu zatwierdzono setki leków do leczenia nowotworów, chorób autoimmunologicznych, chorób zakaźnych i migreny.

Przeciwciała monoklonalne są wytwarzane w hodowlach komórek ssaków, zazwyczaj komórek jajnika chomika chińskiego. Proces ten jest kosztowny i złożony. Przeciwciała muszą zostać oczyszczone z bulionu hodowlanego i przetestowane pod kątem mocy, czystości i bezpieczeństwa. Zazwyczaj podaje się je w formie wlewu dożylnego lub zastrzyku podskórnego, ponieważ po połknięciu uległyby strawieniu.

Nazwy przeciwciał monoklonalnych ujawniają ich pochodzenie. Przeciwciała ludzkie kończą się na -umab. Przeciwciała humanizowane kończą się na -zumab. Przeciwciała chimeryczne kończą się na -ximab. Sufiks to nie tylko etykieta. Informuje on, jaka część cząsteczki jest ludzka i jakie jest prawdopodobieństwo, że wywoła ona odpowiedź immunologiczną.