Etanol z kukurydzy. Biodiesel z soi. Odnawialny gaz ziemny z obornika. Biopaliwa to paliwa produkowane z materiałów biologicznych, promowane jako sposób na zmniejszenie uzależnienia od ropy naftowej. Idea jest prosta: rośliny absorbują dwutlenek węgla podczas wzrostu, a spalanie paliwa uwalnia go z powrotem. Jeśli cykl jest zamknięty, emisja netto dwutlenku węgla jest niska. W praktyce rozliczenie jest bardziej skomplikowane.

Biopaliwa powstają w kolejnych generacjach. Biopaliwa pierwszej generacji wykorzystują uprawy spożywcze, takie jak kukurydza, trzcina cukrowa i soja. Są one powszechnie stosowane komercyjnie, ale konkurują z produkcją żywności i podnoszą jej ceny. Biopaliwa drugiej generacji wykorzystują źródła nieżywnościowe: pozostałości rolnicze, zrębki i wyspecjalizowane uprawy energetyczne. Unikają konfliktu „żywność kontra paliwo”, ale są trudniejsze do przetworzenia. Biopaliwa trzeciej generacji pochodzą z alg, które mogą rosnąć w stawach i produkować oleje do silników wysokoprężnych i paliwa lotniczego. Technologia ta jest obiecująca, ale droga.

Korzyści klimatyczne zależą od sposobu uprawy i przetwarzania surowca. Etanol kukurydziany może przynieść jedynie niewielką redukcję emisji gazów cieplarnianych, jeśli uwzględni się nawożenie, rolnictwo i destylację. Biopaliwa z odpadów i pozostałości sprawdzają się lepiej. Lokalizacja również ma znaczenie. Biopaliwo, które chroni lasy, jest lepsze niż to, które je wycina.

Biopaliwa nie są cudownym rozwiązaniem. To tylko jedno z wielu narzędzi, a ich wartość zależy od szczegółów.