Ethanol uit maïs. Biodiesel uit soja. Hernieuwbaar aardgas uit mest. Biobrandstoffen zijn brandstoffen die worden geproduceerd uit biologisch materiaal en worden gepromoot als een manier om de afhankelijkheid van aardolie te verminderen. Het idee is simpel: planten nemen koolstofdioxide op tijdens hun groei en door de verbranding van de brandstof komt het weer vrij. Als de kringloop gesloten is, zijn de netto koolstofemissies laag. In de praktijk is de berekening echter ingewikkelder.

Biobrandstoffen worden in generaties ontwikkeld. Biobrandstoffen van de eerste generatie worden gemaakt van voedgewassen zoals maïs, suikerriet en soja. Ze zijn commercieel goed ingeburgerd, maar concurreren met de voedselproductie en drijven de prijzen op. Biobrandstoffen van de tweede generatie gebruiken niet-voedgewassen: landbouwresten, houtsnippers en speciaal geteelde energiegewassen. Ze vermijden het conflict tussen voedsel en brandstof, maar zijn moeilijker te produceren. Biobrandstoffen van de derde generatie worden gewonnen uit algen, die in vijvers kunnen groeien en oliën produceren voor diesel en vliegtuigbrandstof. De technologie is veelbelovend, maar duur.

De klimaatvoordelen hangen af ​​van hoe de grondstof wordt geteeld en verwerkt. Ethanol uit maïs levert mogelijk slechts een bescheiden vermindering van broeikasgassen op, als de kosten voor kunstmest, landbouw en distillatie worden meegerekend. Biobrandstoffen uit afval en reststoffen presteren beter. Locatie is ook belangrijk. Een biobrandstof die bossen beschermt, is beter dan een die ze kapt.

Biobrandstoffen zijn geen wondermiddel. Ze zijn slechts één instrument van vele, en hun waarde hangt af van de details.