Układ kierowniczy przetwarza ruchy dłoni kierowcy na zmiany kierunku jazdy. Koło obraca wał, wał obraca przekładnię, a przekładnia porusza przednie koła w lewo lub w prawo. Nowoczesne systemy wspomagania kierownicy wykorzystują siłę wspomagania, ale podstawowa geometria układu nie zmieniła się od stulecia.

Najczęściej spotykanym układem jest przekładnia zębatkowa. Zębatka na wale kierownicy zazębia się z listwą zębatą. Obrót koła zębatego powoduje przesunięcie listwy zębatej na bok, co z kolei popycha lub ciągnie drążki kierownicze połączone z ramionami zwrotnicy. Układ kierowniczy z kulkami obiegowymi, stosowany w starszych ciężarówkach i niektórych dużych samochodach osobowych, radzi sobie z większymi obciążeniami, ale wydaje się mniej precyzyjny.

Kluczowe elementy układu kierowniczego

• Kierownica i kolumna kierownicy.
• Przekładnia zębatkowa lub przekładnia kierownicza.
• Drążki kierownicze i końcówki drążków kierowniczych.
• Zwrotnice i sworznie kulowe.
• Pompa wspomagania kierownicy lub silnik elektryczny.

Zużyte części układu kierowniczego powodują luzy w kierownicy, niestabilne centrowanie i nierównomierne zużycie opon. Samochód, który „buja się” lub trzęsie, wymaga przeglądu. Kąty zbieżności, zbieżność, pochylenie kół i kąt wyprzedzenia sworznia zwrotnicy decydują o tym, jak opony stykają się z drogą i jak samochód się prowadzi. Nieprawidłowe ustawienie kół sprawia, że ​​układ kierowniczy zaczyna kłócić się z kierowcą na każdej prostej.