Supernowa to katastrofalna eksplozja gwiazdy. Może ona świecić jaśniej niż cała galaktyka przez tygodnie, uwalniając w tym czasie więcej energii niż Słońce wyemituje w ciągu całego swojego życia. Supernowe wytwarzają ciężkie pierwiastki, inicjują formowanie się gwiazd i pozostawiają po sobie gwiazdy neutronowe lub czarne dziury. Są zarówno destrukcyjne, jak i twórcze.

Istnieją dwa główne typy supernowych. Supernowa typu Ia występuje w układzie podwójnym, gdy biały karzeł kradnie materię gwieździe towarzyszącej, staje się zbyt masywny i eksploduje. Te supernowe charakteryzują się stałą jasnością maksymalną, co czyni je „świecami standardowymi” do pomiaru odległości kosmicznych. Supernowa z zapadnięciem się jądra ma miejsce, gdy masywna gwiazda wyczerpie swoje paliwo jądrowe, a jej żelazne jądro zapadnie się. Odbicie wysyła falę uderzeniową przez gwiazdę, rozrywając ją.

Supernowe są rzadkością w każdej galaktyce. Droga Mleczna nie miała żadnej widocznej supernowej od 1604 roku, kiedy pojawiła się Gwiazda Keplera. Są one jednak powszechne w całym wszechświecie. Astronomowie odkrywają ich setki każdego roku.

Pierwiastki w twoim ciele powstały w supernowych i czerwonych olbrzymach. Bez nich wszechświat składałby się z wodoru i helu. Supernowe to sposób, w jaki kosmos tworzy materię życia.