Een supernova is de catastrofale explosie van een ster. Een supernova kan wekenlang helderder schijnen dan een heel sterrenstelsel en in die tijd meer energie vrijgeven dan de zon in haar hele levensduur zal uitstoten. Supernova's smeden zware elementen, zetten stervorming in gang en laten neutronensterren of zwarte gaten achter. Ze zijn zowel destructief als creatief.

Er zijn twee hoofdtypen. Een type Ia-supernova ontstaat in een binair systeem wanneer een witte dwerg materie steelt van een begeleidende ster, te massief wordt en explodeert. Deze supernova's hebben een constante piekhelderheid, waardoor ze standaardkaarsen zijn voor het meten van kosmische afstanden. Een kernimplosie-supernova ontstaat wanneer een massieve ster zijn nucleaire brandstof heeft verbruikt en zijn ijzeren kern instort. De terugslag veroorzaakt een schokgolf door de ster, waardoor deze uit elkaar wordt geblazen.

Supernova's zijn zeldzaam in een willekeurig sterrenstelsel. In de Melkweg is er sinds 1604, toen de ster van Kepler verscheen, geen zichtbare supernova meer geweest. Maar ze komen veelvuldig voor in het universum. Sterrenkundigen ontdekken er elk jaar honderden.

De elementen in je lichaam zijn gevormd in supernova's en rode reuzen. Zonder hen zou het universum alleen uit waterstof en helium bestaan. Supernova's zijn de manier waarop de kosmos de bouwstenen van het leven creëert.