Każdy budynek ma swoją historię, która zaczyna się przed rozpoczęciem budowy i kończy długo po jej wyburzeniu. Ocena cyklu życia (LCA) próbuje zmierzyć wpływ całej tej historii na środowisko. Uwzględnia zużycie energii, wody i materiałów na każdym etapie, a także emisje i ilość wytworzonych odpadów.

Etapy te zazwyczaj obejmują wydobycie surowców, produkcję, transport, budowę, eksploatację, konserwację oraz utylizację lub recykling po zakończeniu eksploatacji. W przypadku większości budynków dominującą fazą jest faza eksploatacji, ponieważ ogrzewanie i chłodzenie pochłaniają ogromne ilości energii przez dziesięciolecia. Jednak wraz ze wzrostem efektywności energetycznej budynków, emisja dwutlenku węgla w materiałach i konstrukcji zaczyna mieć coraz większe znaczenie.

Wyniki LCA są często wyrażane jako pojedynczy wynik oceny oddziaływania, ale szczegóły mają znaczenie. Materiał o niskiej emisji dwutlenku węgla może zużywać niedobór wody. Budynek, który oszczędza energię w trakcie eksploatacji, może opierać się na kompozytach trudnych do recyklingu. Dobre badania LCA uwzględniają wiele kategorii oddziaływania, a nie tylko jedną.

Metoda ta jest znormalizowana przez normy ISO 14040 i 14044, co zapewnia rzetelność porównań. Nie jest ona jednak doskonała. Luki w danych i założenia mogą zniekształcać wyniki. Mimo to jest to najbardziej rygorystyczne dostępne narzędzie do zrozumienia rzeczywistego kosztu środowiskowego budynku.