Wództwo to hierarchiczna społeczność, na której czele stoi wódz, którego władza jest dziedziczona. Znajduje się pomiędzy małą egalitarną grupą a w pełni uwarstwionym państwem. Wodzostwa pojawiły się w wielu częściach świata: na Polinezji, na północno-zachodnim Pacyfiku, w Afryce Zachodniej i w Ameryce Północnej przed Kolumbią. Liczebność populacji waha się od kilku do kilkudziesięciu tysięcy, często rozproszonych w kilku wioskach pod jednym przywódcą.

W wodzostwie ranga ma znaczenie. Ludzie nie są równi; niektóre linie rodowe mają wyższy status niż inne. Wódz pobiera daniny, redystrybuuje dobra i rozstrzyga spory. Może również organizować pracę przy pracach publicznych, takich jak kanały irygacyjne, świątynie czy kurhany. Władza jest realna, ale nie absolutna. Wodzowie, którzy nie dokonują hojnej redystrybucji lub rządzą surowo, mogą stracić zwolenników.

Cechy wspólne

• Dziedziczna pozycja i linia wodzowska.
• Redystrybucja dóbr za pośrednictwem szefa.
• Centra ceremonialne z kopcami lub pomnikami.
• Specjalizacja rzemiosła i płacenie danin.

Państwa są z natury niestabilne. Niektóre rozrastają się w państwa, inne rozpadają się lub ulegają rozpadowi. Ich badania pomagają wyjaśnić, jak nierówności utrwaliły się w społeczeństwach ludzkich.