Asymilacja opisuje to, co dzieje się, gdy grupa mniejszościowa zostaje wchłonięta przez kulturę dominującą. Z czasem charakterystyczny język, strój, religia lub zwyczaje mniejszości mogą zanikać, gdy członkowie przyjmują styl życia większości. Proces ten może trwać pokolenia i rzadko jest kompletny. Można go również wymusić. Rządy celowo zakazały używania języków, pozbawiały dzieci rodzin i zakazały ceremonii w ramach kampanii mających na celu zatarcie różnic.

Klasyczne modele, zaczerpnięte z amerykańskiej socjologii z początku XX wieku, przedstawiały asymilację jako drogę jednokierunkową, kończącą się tyglem kulturowym. Późniejsze badania wykazały coś bardziej chaotycznego. Grupy imigrantów często zachowują część swojego dziedzictwa, uczestnicząc jednocześnie w szerszym społeczeństwie. Dominująca kultura również się zmienia, wchłaniając jedzenie, słowa i muzykę od tych, których rzekomo wchłania. Kiedy asymilacja jest dobrowolna i stopniowa, może wydawać się szansą. Kiedy jest wymuszona, jest formą przemocy kulturowej.

Markery asymilacji

• Zmiana języka pomiędzy pokoleniami.
• Małżeństwa mieszane z grupą dominującą.
• Zanik tradycyjnych praktyk religijnych.
• Rozproszenie ludności z dala od enklaw etnicznych.

To, czy asymilacja jest mile widziana czy spotyka się z oporem, zależy w dużej mierze od tego, kto sprawuje władzę i czego wymaga od przybyszów.