Het setpoint is het theoretisch gewenste niveau waarop het gewicht of een andere fysiologische variabele van een individu wordt gereguleerd. Men denkt dat homeostatische mechanismen dit niveau in stand houden door de eetlust en het metabolisme aan te passen.

Wanneer het lichaamsgewicht onder het streefgewicht daalt, neemt de honger toe en kan de stofwisseling vertragen, wat gewichtstoename bevordert. Wanneer het gewicht boven het streefgewicht stijgt, kan de eetlust afnemen en de stofwisseling versnellen. Dit concept helpt verklaren waarom veel mensen na een dieet weer aankomen: het regulerende systeem beschouwt het lagere gewicht als een afwijking die gecorrigeerd moet worden. Tweeling- en adoptiestudies suggereren dat het streefgewicht zelf gedeeltelijk erfelijk is.

Het eenvoudige setpointmodel is verfijnd. Sommige onderzoekers geven de voorkeur aan een model met een stabilisatiepunt, waarbij het gewicht zich stabiliseert bij een evenwicht tussen meerdere factoren, in plaats van actief te worden verdedigd rond een vast streefgewicht. Omgevingsveranderingen – zoals de calorische waarde van voedsel en de mate van lichamelijke activiteit – kunnen het niveau waarop het gewicht stabiliseert, beïnvloeden. Desondanks blijft het idee van een verdedigd lichaamsgewichtbereik invloedrijk in obesitasonderzoek en de klinische praktijk.

Het lichaam lijkt bepaalde gewichtsniveaus als streefwaarden te beschouwen die moeten worden gehandhaafd.