Extrinsieke motivatie is de drijfveer om een ​​gedrag te vertonen met als doel een externe beloning te verkrijgen of een externe straf te vermijden. De activiteit is een middel tot een doel, en geen doel op zich.

Cijfers, salarisstroken, trofeeën, lof en de dreiging van straffen zijn klassieke extrinsieke motivatoren. Ze kunnen zeer effectief zijn om gedrag te initiëren en in stand te houden, vooral bij taken die saai of oninteressant zijn. Onderzoek toont echter consequent aan dat een te grote afhankelijkheid van extrinsieke beloningen de intrinsieke interesse kan ondermijnen. Wanneer een voorheen plezierige activiteit wordt betaald of beoordeeld, kunnen mensen het als werk gaan beschouwen en de spontane drang om door te gaan verliezen zodra de beloning wegvalt.

Niet alle extrinsieke motivatoren zijn gelijk. Motivatoren die autonomie en competentie ondersteunen – die inspanning erkennen en een zinvolle onderbouwing bieden – zijn doorgaans minder schadelijk dan motivatoren die controlerend aanvoelen. De zelfdeterminatietheorie onderscheidt verschillende soorten extrinsieke motivatie op basis van de mate waarin de externe reden is geïnternaliseerd.

Extrinsieke motivatie zorgt ervoor dat het werk gedaan wordt. De vraag is echter wat het doet met de langetermijnrelatie met de activiteit zelf.