De bijnieren liggen als een paar kleine kapjes bovenop de nieren. Elke bijnier bestaat uit twee afzonderlijke delen die verschillende hormoonfamilies produceren en in verschillende noodsituaties voorzien.

De buitenste hersenschors produceert cortisol, dat het lichaam helpt bij het omgaan met langdurige stress, het reguleren van de bloedsuikerspiegel en het beheersen van ontstekingen, en aldosteron, dat de zout- en waterbalans regelt. Het binnenste hersenstam produceert adrenaline en noradrenaline – de klassieke vecht-of-vluchthormonen – binnen enkele seconden na een waargenomen dreiging. De hartslag stijgt, bloed wordt naar de spieren geleid, de pupillen verwijden zich en de spijsvertering vertraagt. Het hele systeem is ontworpen voor snelle mobilisatie, gevolgd door een terugkeer naar de basistoestand zodra het gevaar geweken is.

Chronische activering van de stressreactie eist echter een prijs. Langdurig hoge cortisolspiegels worden in verband gebracht met immuunsuppressie, gewichtstoename en stemmingswisselingen. Aandoeningen van de bijnieren zelf – zoals het syndroom van Cushing, de ziekte van Addison en feochromocytoom – veroorzaken dramatische symptomen die benadrukken hoe essentieel deze kleine organen zijn voor het dagelijkse fysiologische evenwicht.

Als iemand zegt dat de adrenaline door zijn lijf giert, beschrijft hij of zij de werking van de medulla. Wanneer iemand spreekt over een burn-out onder druk, speelt de cortex vaak een rol.