De som van individuele opvattingen over politieke kwesties vormt de publieke opinie. Deze wordt gemeten door middel van enquêtes, afgeleid uit verkiezingen en protesten, en voortdurend beïnvloed door media, gebeurtenissen en signalen van de elite.

Democratische regeringen beweren rekening te houden met de publieke opinie, maar de relatie is complex. De publieke opinie kan ongefundeerd, instabiel of intern tegenstrijdig zijn. Politici volgen en sturen de opinie. Belangengroepen en mediaorganisaties wedijveren om te bepalen wat "het publiek" denkt. De methodologie van opiniepeilingen – steekproef, vraagstelling, timing – beïnvloedt de betrouwbaarheid van de gerapporteerde resultaten.

Sommige kwesties kennen decennialang een stabiele meerderheid; andere schommelen mee met de economische omstandigheden of ingrijpende gebeurtenissen. De publieke opinie beperkt extreme beleidsopties, zelfs als ze geen precieze keuzes voorschrijft. Inzicht in de vorming en meting ervan is essentieel voor iedereen die politieke uitkomsten wil verklaren of beïnvloeden.

Een goed opgezette opiniepeiling kan voorkeuren aan het licht brengen die op basis van de verkiezingsuitslag alleen onduidelijk blijven.