Politieke bewegingen die beweren op te komen voor het gewone volk en zich te verzetten tegen een corrupte of wereldvreemde elite, worden populistisch genoemd. Populisme is meer een stijl en een logica van aantrekkingskracht dan een vaststaande ideologie; het kan zowel bij linkse als rechtse programma's horen.

Populistische leiders benadrukken een zuiver volk, een corrupte elite en de urgentie om de macht terug te geven aan het volk. Ze wantrouwen vaak bemiddelende instanties – partijen, rechtbanken, deskundige organisaties en de reguliere media – en geven de voorkeur aan directe communicatie met hun aanhangers. Economische grieven, culturele onrust en democratische frustraties bieden hiervoor een vruchtbare voedingsbodem.

Critici stellen dat populisme het pluralisme en de rechtsstaat ondermijnt. Voorstanders antwoorden dat het reële uitsluitingen aan het licht brengt en elites dwingt te reageren. De langetermijneffecten hangen af ​​van de vraag of populistische bewegingen instellingen democratiseren of de macht concentreren in personalistische leiderschap. Vergelijkend onderzoek volgt de opkomst, het bestuurlijke verleden en de duurzaamheid van populistische partijen in verschillende regio's.

Een populistische campagne floreert wanneer grote aantallen burgers zich niet gehoord voelen door de bestaande partijen.