Zijn is het meest algemene woord in de filosofie. Het is van toepassing op alles wat bestaat: stenen, getallen, geesten, goden, abstracties, mogelijkheden. Vragen naar zijn is vragen wat het überhaupt betekent dat iets bestaat. Parmenides opende het gesprek door te stellen dat zijn één, onveranderlijk en eeuwig is. Heraclitus bracht daar tegenin dat alles stroomt. Plato verdeelde het zijn in domeinen van wording en eeuwige Vormen. Aristoteles bestudeerde zijn in al zijn betekenissen, waaronder substantie, hoedanigheid en relatie.

Middeleeuwse filosofen maakten onderscheid tussen essentie en existentie. De essentie van iets is wat het is. De existentie ervan is dat het is. Thomas van Aquino betoogde dat essentie en existentie bij God samenvallen, terwijl ze bij schepselen verschillen. De moderne filosofie verlegde de focus van de vraag. Kant onderscheidde de fenomenale wereld die we ervaren van de noumenale wereld die we niet kunnen ervaren. Heidegger heropende de vraag naar het zijn in Zijn en Tijd, en betoogde dat de westerse filosofie deze vraag was vergeten. Hij onderscheidde zijnden, de dingen die bestaan, van het Zijn zelf, de gebeurtenis of het proces waardoor dingen zich openbaren.

Dimensies van het zijn

• Ontological. Wat voor dingen bestaan ​​er?
• Existentieel. Wat betekent het voor een bepaald wezen om te bestaan?
• Logisch. Hoe spreken we over zijn zonder tegenspraak?

Het wezen is geen geslacht. Het is niet onderverdeeld in soorten zoals het dier zich onderverdeelt in zoogdieren en reptielen. Het wordt op vele manieren gezegd, en die veelheid vormt een deel van de moeilijkheid.