Een beroep op emotie is een drogreden die emoties manipuleert in plaats van valide redeneringen te gebruiken. Het vervangt bewijs door angst, medelijden, woede of vreugde. Het argument lijkt overtuigend omdat de emotie sterk is. Maar emotie is geen bewijs. Een triest verhaal bewijst niet dat een beleid juist is. Een angstaanjagende afbeelding bewijst niet dat een dreiging reëel is.

De drogreden komt in vele vormen voor. Een beroep op angst maakt gebruik van dreigingen. Een beroep op medelijden maakt gebruik van sympathie. Een beroep op woede maakt gebruik van verontwaardiging. Een beroep op vleierij maakt gebruik van complimenten. Elk van deze drogredenen omzeilt de rede. Het doelwit voelt eerst en denkt later. Dat is het doel.

Voorbeelden van een beroep op emotie

• Denk aan de kinderen. (Doe een beroep op medelijden of angst.)
• Als je niet op mij stemt, stort het land in elkaar. (Beroep op angst.)
• Je zou me moeten aannemen omdat ik een gezin te onderhouden heb. (Beroep op medelijden.)
• Hoe kunt u dat beleid steunen na wat mij is overkomen? (Beroep op schuldgevoel.)
• Dit product maakt je gelukkig en populair. (Speelt in op positieve emoties.)

Een beroep op emotie is niet altijd een drogreden. Emoties horen bij het menselijk leven. Een oproep tot donaties gebruikt emotie om mensen aan te sporen te geven. Een grafrede gebruikt emotie om de overledene te eren. De drogreden treedt op wanneer emotie de rede vervangt. De vraag is of de emotie relevant is voor de conclusie. Als de conclusie over beleid gaat, moet het bewijsmateriaal ook over beleid gaan. Het verhaal over een kind kan relevant zijn. Het kan de impact van het beleid illustreren. Maar het verhaal alleen bewijst niet dat het beleid goed is. Een beroep op emotie wordt een drogreden wanneer het de analyse onmogelijk maakt. Het is een krachtig instrument. Zoals alle krachtige instrumenten kan het goed of slecht gebruikt worden.