Geneeskunde is twee dingen tegelijk. Het is de wetenschap en de praktijk van het diagnosticeren, behandelen en voorkomen van ziekten. Het omvat ook de stoffen die daarvoor gebruikt worden, hoewel het woord in die zin overlapt met medicatie en geneesmiddel. Het onderscheid zit hem vooral in de context. Een arts beoefent geneeskunde. Een patiënt neemt medicijnen. Hetzelfde woord omvat beide.

Het vakgebied is de afgelopen eeuw enorm veranderd. Antibiotica hebben infecties van dodelijke ziekten tot louter ongemakken gereduceerd. Vaccins hebben de pokken uitgeroeid en polio bijna volledig uitgeroeid. Chemotherapie, immunotherapie en doelgerichte therapieën hebben de overlevingskansen bij veel vormen van kanker vergroot. Chronische aandoeningen zoals diabetes en hypertensie worden nu behandeld met medicijnen waardoor patiënten een bijna normaal leven kunnen leiden. Chirurgie, beeldvorming en moleculaire diagnostiek hebben de mogelijkheden van artsen op het gebied van beeldvorming en behandeling getransformeerd. Tegelijkertijd blijft de toegang tot zorg ongelijk verdeeld en vormen de hoge medicijnprijzen een voortdurende bron van spanning.

De takken van de geneeskunde omvatten:

• Interne geneeskunde. Zorg voor volwassenen, vaak in ziekenhuizen of klinieken.
• Pediatrie. Zorg voor baby's, kinderen en adolescenten.
• Chirurgie. Operatieve behandeling van ziekte en letsel.
• Psychiatrie. Geestelijke gezondheid en gedragsstoornissen.
• Volksgezondheid. Ziektepreventie en gezondheidsbevordering op populatieniveau.

Op bewijs gebaseerde geneeskunde, die het beste beschikbare onderzoek integreert met klinische expertise en patiëntwaarden, is het dominante kader in de moderne praktijk.