Aangewezen zones in de oceaan waar menselijke activiteiten beperkt of verboden zijn, staan ​​bekend als mariene beschermde gebieden, ofwel MPA's. De mate van bescherming varieert van gebieden voor meervoudig gebruik waar gereguleerde visserij is toegestaan ​​tot volledig verboden reservaten waar het verzamelen van vis verboden is.

Goed gehandhaafde mariene beschermde gebieden (MPA's) kunnen de aantallen, de omvang en de diversiteit van soorten binnen hun grenzen vergroten en, door de verspreiding van volwassen dieren en larven, ook aangrenzende visgronden ten goede komen. Ze beschermen cruciale habitats zoals paaigebieden, koraalriffen en onderzeese bergen. De effectiviteit hangt af van de grootte, de locatie, het beschermingsniveau en de naleving van de regels.

De wereldwijde doelstellingen vereisen een aanzienlijke uitbreiding van het netwerk van mariene beschermde gebieden (MPA's), ook op volle zee. Uitdagingen zijn onder meer de handhaving in afgelegen gebieden, de rechtvaardige inclusie van lokale gemeenschappen en het waarborgen dat beschermde gebieden representatief zijn voor het volledige scala aan mariene habitats. Wetenschappelijke monitoring is essentieel om de resultaten aan te tonen en het beheer daarop aan te passen.

Een beschermd gebied waar niet gevist mag worden, maar dat slechts een lijn op een kaart is, biedt weinig voordeel; een gebied dat gerespecteerd wordt, kan een uitgeput rif binnen tien jaar transformeren.