In koele, voedselrijke kustwateren groeien grote bruine algen, bekend als kelp, rechtop vanaf de zeebodem en vormen dichte, torenhoge wouden. Deze kelpbossen behoren tot de meest productieve ecosystemen op aarde en creëren een driedimensionale leefomgeving voor talloze ongewervelde dieren, vissen en zeezoogdieren.

Zeewier heeft een harde ondergrond nodig om zich aan vast te hechten, voldoende licht en temperaturen die over het algemeen lager zijn dan 20 °C. Het groeit snel, soms wel vele centimeters per dag, en wordt begraasd door zee-egels, slakken en andere herbivoren. Wanneer roofdieren zoals zeeotters of bepaalde vissen de grazers onder controle houden, floreren de zeewierbossen; wanneer er te veel grazers zijn, kan het zeewier tot kale grond worden gereduceerd.

Zeewierbossen beschermen kustlijnen, ondersteunen waardevolle visserijen en slaan koolstof op. Ze zijn gevoelig voor opwarming, hittegolven in de zee en veranderingen in de populaties van roofdieren. Herstelmaatregelen omvatten het verplanten van zeewier, het bestrijden van zee-egels en het beschermen van belangrijke roofdieren. Duikers en onderzoekers die in gezonde zeewierbossen werken, beschrijven de ervaring vaak als zwemmen door een levende kathedraal van bladeren.

Onder ideale omstandigheden kan één enkele kelpplant in één seizoen van de zeebodem tot aan het oppervlak groeien.