Een visserij omvat zowel de activiteit van het oogsten van vis of schaaldieren als de populatie of het gebied waarop gevist wordt. Het kan gaan om wildvangst of kweek, commerciële of ambachtelijke visserij, en richt zich op soorten variërend van ansjovis tot tonijn en zeekomkommers.

Duurzaam beheer vereist kennis van de omvang van de visbestanden, de voortplantingssnelheid en de interacties binnen het ecosysteem, samen met regelgeving over vistuig, seizoenen en vangstlimieten. Veel visserijen hebben te maken gehad met overbevissing, wat heeft geleid tot uitgeputte bestanden en veranderde voedselketens. Andere visserijen hebben zich hersteld dankzij wetenschappelijk onderbouwd beheer en op rechten gebaseerde toewijzingssystemen.

De visserij levert een groot deel van de wereldwijde dierlijke eiwitten en ondersteunt het levensonderhoud van tientallen miljoenen mensen. Tegelijkertijd genereert de visserij echter ook bijvangst, schade aan leefgebieden en conflicten over toegang tot de visgronden. Certificeringssystemen, satellietmonitoring en verbeterde internationale samenwerking zijn erop gericht illegale visserij terug te dringen en duurzame praktijken te belonen. De toekomst van de visserij hangt af van het afstemmen van economische prikkels op ecologische grenzen.

Een goed beheerde visserij kan voor onbepaalde tijd in de voedsel- en inkomstenstroom voorzien; een slecht beheerde visserij kan binnen een generatie instorten.