Objecten die zich vrij over de aarde bewegen, lijken af ​​te buigen omdat de planeet zelf onder hen roteert. Deze schijnbare afbuiging is het Coriolis-effect. Op het noordelijk halfrond is de afbuiging naar rechts van de bewegingsrichting; op het zuidelijk halfrond is deze naar links.

Het effect is verwaarloosbaar bij de evenaar en neemt toe richting de polen. Het beïnvloedt de grootschalige circulatie van zowel de atmosfeer als de oceaan, en stuurt winden en stromingen in de bekende patronen van passaatwinden, westenwinden en de grote subtropische wervels. Zonder het Coriolis-effect zouden oceaanbekkens de westelijke grensstromen missen die enorme hoeveelheden warmte naar de polen transporteren.

De kracht is evenredig met de snelheid en de sinus van de breedtegraad, waardoor deze de grootste invloed heeft op snel bewegende of lang reizende verschijnselen. Alledaagse intuïtie kan misleidend zijn, omdat het effect te zwak is om op te merken bij bewegingen op huishoudelijke schaal. In de oceanografie en meteorologie is het echter een fundamenteel organiserend principe.

Elk belangrijk stroomstelsel op aarde draagt ​​de sporen van de rotatie van de aarde.