Een beleggingsportefeuille is een verzameling beleggingen van een individu of instelling. Deze kan bestaan ​​uit aandelen, obligaties, onroerend goed, contant geld en alternatieve beleggingen. De samenstelling hangt af van de doelstellingen, risicobereidheid en beleggingshorizon. Een jonge belegger die spaart voor zijn pensioen, zou bijvoorbeeld voornamelijk in aandelen beleggen. Een gepensioneerde zou meer obligaties en contant geld aanhouden. De portefeuille is de som van deze keuzes.

Diversificatie is essentieel voor het samenstellen van een portefeuille. Het aanhouden van veel verschillende activa verkleint het risico dat één enkel actief de hele portefeuille ten gronde richt. De verdeling van activa, oftewel de verdeling tussen aandelen, obligaties en andere categorieën, verklaart het grootste deel van het rendement van een portefeuille op de lange termijn. Het selecteren van individuele effecten is minder belangrijk dan het vinden van de juiste allocatie. Door middel van herbalancering blijft de mix in balans naarmate de markten bewegen. Het dwingt je om winnende posities te verkopen en verliezende posities te kopen, wat emotioneel moeilijk is, maar wiskundig gezien een verstandige aanpak.

Portefeuilles moeten aansluiten bij hun doel. Een pensioenportefeuille heeft tientallen jaren de tijd om te herstellen van recessies. Een portefeuille die volgend jaar wordt gebruikt voor de aankoop van een huis, kan zich geen daling veroorloven. Niet alleen de risicotolerantie, maar ook de risicocapaciteit is bepalend voor de samenstelling. Kosten spelen ook een rol. Hoge kosten drukken het rendement over decennia. Belastingen zijn van belang. De spreiding van activa, oftewel welke rekeningen welke beleggingen bevatten, kan het rendement na belasting verbeteren. Een portefeuille is geen statisch gegeven. Hij evolueert met de veranderingen in het leven. Het is verstandig om de portefeuille jaarlijks te herzien.

Kernconcepten

• Vermogensallocatie
• Diversificatie
• Herbalanceren
• Risicotolerantie
• Tijdshorizon