Fast fashion is goedkope kleding die snel geproduceerd wordt om trends te volgen. Merken zoals Zara, H&M en Shein brengen ontwerpen binnen enkele weken, in plaats van maanden, van de catwalk naar de winkel. Ze produceren kleine batches, testen de vraag en vullen de voorraad snel aan. De prijzen zijn laag. De omloopsnelheid is hoog. Klanten kopen meer en dragen minder.

Het model heeft de industrie getransformeerd. Kleding is voor veel consumenten wegwerpbaar geworden. De gemiddelde persoon koopt veel meer kledingstukken dan een generatie geleden en draagt ​​elk kledingstuk minder vaak. Trends wisselen sneller. Microseizoenen vervangen de traditionele kalender met twee seizoenen. Sociale media versnellen dit tempo. Een look die bij een beroemdheid wordt gezien, kan binnen enkele dagen in de winkels liggen.

De kosten zijn aanzienlijk. Fast fashion is afhankelijk van goedkope arbeid, vaak in landen met zwakke bescherming. Fabrieksongelukken, zoals de instorting van Rana Plaza in Bangladesh in 2013, hebben gevaarlijke omstandigheden aan het licht gebracht. De milieuschade is ernstig. De textielproductie verbruikt enorme hoeveelheden water en chemicaliën. Synthetische stoffen laten microplastics los. Onverkochte kleding wordt verbrand of gedumpt. Sommige merken hebben duurzaamheidsinitiatieven gelanceerd, maar critici noemen veel daarvan greenwashing. Het kernbedrijfsmodel blijft gebaseerd op volume en snelheid.

Belangrijkste kenmerken

• Snelle trendcycli
• Lage prijzen
• Korte productiedoorlooptijden
• Hoge omloopsnelheid
• Wereldwijde toeleveringsketens